Met de camper en de fiets door Turkije, Syrië, Jordanië, Egypte en Israël
Syrië
De grensovergang tussen Atakya en Aleppo is rustig maar dat garandeert zeker geen snelle afhandeling. Met behulp van een tout (die 50 dollar vroeg, maar van ons 10 kreeg) kost het toch nog anderhalf uur om alle zegeltjes, handtekeningen en stempels te krijgen. Het lijkt er daarbij sterk op dat men het gaan langs alle loketten en kantoortjes zo ingewikkeld mogelijk heeft willen maken. Het reizen met een eigen auto is daarbij natuurlijk extra complicerend. Paspoorten met -in Nederland geregelde- visa erin leveren geen probleem op, maar een auto zonder carnet de passage wel een beetje. Er moet een verzekering worden afgesloten en er moet een pittige dieselbelasting worden betaald. In totaal € 210, waarbij de belasting maar 10 dagen geldig is en de verzekering 30 dagen). Tegenover de dieselbelasting staat een prijs aan de pomp van € 0,16 per liter.
De toegang tot de -ooit onneembare- citadel
In Aleppo moeten we door chaotisch verkeer ons hotel zien te bereiken,
hetgeen wonderwel lukt. Het blijkt wel het slechtste hotel tot nu, maar
kost ook maar € 9. Onze camper parkeren we op 200 meter afstand. Hier worden
we de tweede nacht bestolen van de pompen, spiegels en verlichting van de
fietsen (gedeeltelijk gewoon afgebroken). Het is regenachtig guur winterweer,
zodat we Aleppo niet van zijn mooiste kant zien. Toch heeft de stad sfeer,
zeker in de souk, maar ook in de oude Armeense en moslimwijken.
Syrische marktkoopman (rechts)
In de souk van Aleppo ontmoetten we een joviale marktkoopman, die zelfs
posters van het Nederlandse voetbalelftal en van Beatrix in zijn winkel heeft
hangen. Verwacht niet veel luxe restaurants en café's te zien in dit
land. In hotel Baron kunnen we even onze vermoeide benen laten rusten op de
sofa onder het genot van een kopje thee. Hier overnachtte ooit Lawrence of
Arabia, getuige zijn tentoongestelde onbetaalde rekening.
Syrië is een land dat met straffe hand wordt geregeerd. Dat
blijk als we worden benaderd door mensen die er dissidente opvattingen op
na houden. Men wil westerlingen ervan overtuigen dat niet alles zo is als
het regime wil doen geloven. Onder andere de slachting in Hama wordt genoemd,
maar daarover hadden we ook al in de reisgids gelezen. We zijn ook nog onwetend
van het naderende einde van president Assad sr.
Hama is onze volgende bestemming. De stad is wereldberoemd om zijn imposante
irrigatieraderen (noria's), die tegenwoordig geen functie meer hebben, maar
nog wel steeds een prachtig decor vormen. Hama is een aangename stad met
een fantastisch budgethotel (Riad). In het Sulkanrestaurant vraagt men ons
waar we vandaan komen. We krijgen een roodwitblauw vlaggetje op de ontbijttafel.
Eten kun je goed in Syrië en voor 2 personen ben je doorgaans niet
meer dan 25 gulden kwijt.
Ruïne van fort op uitgedoofde vulkaan
Na Hama wilden we oostwaarts naar Palmyra. Als je rustige route neemt,
die niet op alle kaarten staat, kom je langs een mooie vulkaankegel met
daarop de resten van een kasteel. Naar boven klimmen gaat makkelijk en er
is een mooi uitzicht. Als je wat overmoedig bent glijd je echter zomaar
naar beneden in de schacht van de vulkaan en die is onpeilbaar diep...
Een eindje verder zien we traditionele beehive-huizen, die de vorm van
een bijenkorf hebben, maar waar vroeger mensen in woonden, maar die nu als
graanopslag dienstdoen. In Syrië en Jordanië zien we ook nog veel
bedoeïenen in tenten wonen, ook al staat er vaak een vrachtauto bij
de tent als vervoermiddel in plaats van kamelen.
Zuilengalerij in Palmyra